Inmiddels is er een nieuw Theater Terra weblog.

HIER

Okee. Het is officieel, ik geef het op.
Zoals je al merkte was ik hier de laatste tijd niet echt meer fanatiek bezig.
Het dat voelde – voor mij althans – erg goed.
Bijna duizend keer heb ik met veel plezier logjes geschreven, maar daarna begon het allemaal wat te slepen. Een lange toernee door Amerika en een kleintje door China konden het bestaan van dit weblog nog wat rekken, maar die rek is er sindsdien helemaal uit.

Dus ik hang mijn toetsenbord aan de wilgen. Voor zover het dit log betreft.
Alle lezers en -vooral – reageerders worden erg bedankt.
U was een fijn publiek.

De kans bestaat dat ik in de toekomst, elders op het net, weer  zal schrijven, maar dat zal dan niet onder de vlag van het werk zijn.
En voorlopig even niet.

Gegroet!

O! Als er een andere Terrarist is die dit weblog wil overnemen: ga je gang! Meld je maar even bij me, dan zal ik de werking uitleggen…

Ach, elke logger heeft wel eens een slappe tijd (zei hij met veel zelfkennis).
Maar de slappe tijd van Dick vd H. is weer even voorbij.
Dat komt: we zijn met de repetities van twee(!) voorstellingen begonnen – ‘Matroos In De Doos’ en ‘Brief Voor De Koning’ en die laatste wordt door Dick geregisseerd.
Hij schreef trouwens ook beide scripts.
In twee naast elkaar gelegen loodsen zijn erg veel mensen bezig aan de beide producties. Dick maakt tussen het regisseren door leuke filmpjes en die plaatst hij op ‘s avonds op zijn weblog. Gaat daar allen kijken!

Wanneer er beelden uit de andere loods te zien zullen zijn weet ik niet. Zal wel overmorgen worden, want morgen ben ik, net als vandaag, bezig met de spelers van De Fabeltjeskrant. Die willen ook graag de geheimen van het edele poppenspel leren kennen.
En onder de knie krijgen.

p.s.s.t.!, niet zeggen dat je het van mij hebt, maar als je op Dicks weblog bent zou je hem, bij de reacties, even kunnen feliciteren. Hij is morgen (woensdag) namelijk jarig.
Maarre, je hebt het niet van mij hoor!

De jongen van de telefoonwinkel was bezig een doorzichtig mapje om mijn nieuwe telefoon te prutsen toen een man achter mij vroeg of dat voor onder water was.
Hij stond samen met – waarschijnlijk – zijn vader, die al zeer bejaard was, geduldig te wachten en de oude heer keek zijn ogen uit in de wereld die telecommunicatie heet.
Vermoedelijk vond zijn zoon dat hij nódig aan een mobieltje toe was.
"Nou dat zou wel handig zijn, onder water telefoneren," zei ik (en vraag me niet waarom).
"Eigenlijk kan dat al," zei de man, "in die grote duikerspakken hebben ze zoiets al."
"Ja, daar zit het zeker ingebouwd," keuvelde ik verder.
"Precies. Dat kunnen de duikers onderling ook contact hebben."
"O ja, met armgebaren," mengde de bejaarde vader zich in het gesprek.

Stond er ineens bij de reacties van het vorige logje een link naar Joey’s foto-site.

Ik raad iedereen aan om daar even een kijkje te nemen, want het zijn schitterende plaatjes van ons verblijf in China.
Mijn favoriete foto ‘leen’ ik even van je, Joey.

Het betreft hier een live en spontaan Droste-effekt. De voorste camera is van mij, en de foto die ik op dat moment maakte was erg bewogen. Tenminste, hij staat nergens op mijn schijven/kaartjes, dus heb ik hem waarschijnlijk diezelfde avond al in het hotel in de prullenbak gegooid. Jammer hè?

Update: terwijl ik dit stukje in elkaar knutselde zette Joey gauw een nieuwe link neer.
Foto’s van The Great Wall dit keer. En van onze reis er heen -inclusief bezoek aan jade-fabriekje.
Ook schitterend!

Voor zulke mooie foto’s heeft Joey een heel goede camera, dat is te zien.
Maar, nog belangrijker: hij heeft hét.
Dat wat zich niet beschrijven laat.
Vind ik tenminste.

Hoewel het nog middenin (nou, middenin…) mijn vakantie is ben ik toch met de foto’s van ons China-toertje bezig geweest.
En het handigste leek het mij om er veel direct op het net te flickren.

Om te beginnen – en als experiment – een serie foto’s van ons verblijf in Hong Kong.
Hier vind je de foto’s als DIAVOORSTELLING (linksonder kun je de snelheid kiezen), en wanneer je ze liever zelf aanklikt druk je HIER.

Omdat het een experimentje is zou ik graag willen horen/lezen of en hoe dit gewaardeerd wordt.
Zodat ik weet of het de moeite loont om de foto’s van Peking (prachtig!) en Tianjin (subliem!) enzo ook te plaatsen.

Het is alweer even geleden dat ik hier was, maar dat komt:we zijn een paar dagen verder getrokken om voorstellingen te doen in Tianjin,en hoewel dat een vrij grote stad is heeft men hier maar heel weinig vaninternet gehoord. In ons hotel in ieder geval.
Toen ik er aan de balie naar vroeg stond men weerschaapachtig te lachen. Internet? Wat is dat? Het feit dat geen van debaliemedewerkers Engels spreekt helpt op zo’n moment natuurlijk ook niet echt.

Als je weet dat niemand hier Engels spreekt kun je jemisschien voorstellen hoe moeilijk het opbouwen van een theatervoorstelling is.
Dat was het al in De Verboden Stad in Peking. Bovendienblijken Chinese theatertechnici niet erg initiatiefrijk te zijn. Alles, maardan ook alles moet je ze vertellen voordat ze een stap verzetten, en zelfs danis het afwachten of ze ook inderdaad een stap doen en vervolgens is het dan nogde vraag of die stap ook in de goede richting gaat. En hoe snel.

Kortom, we kwamen in ernstige tijdnood terwijl er voor onzeneus drie of vier technici in de zaal lagen te slapen.
Babbe, die achter het horizondoek nog even wat kabels uithet looppad wilde schoppen gaf daarbij, in het donker, een slapende techneuteen beuk. (Zelf vertelt ze er ´bijna´ bij, maar ik vind het zonder een sterkerverhaal.)

Maar het vele publiek (1400) vond de voorstelling geweldig.Ondanks de, in onze oren, erg onrustige zaal.
Dat blijkt hier normaal te zijn, dat ze alles wat ze zienhardop bespreken en aan hun kinderen uitleggen. 

Hier in Tianjin hetzelfde verhaal. Qua publiek.
Alleen ging de bouw hier zo slecht en was de communicatie zoberoerd dat we het echt niet op tijd gingen redden met de bouw. Bovendien waser gewoon regelrechte tegenwerking van sommige types.
Toch vonden de verantwoordelijken dat ze het publiek welbinnen konden laten. Terwijl er dus nog sommige dingen gebouwd werden en er noggeen soundcheck was geweest.
Maar als er ineens honderden mensen een zaal instromen houje het niet meer tegen.

Als excuus vertelde men dat de mensen anders boos werden, enachter in de zaal stonden politiemannen omdat men bang was dat er een opstanduit zou breken (…).
Wij hebben dus zo goed mogelijk (zonder soundcheck!)gespeeld.
Want wilden niet verantwoordelijk worden gehouden voor een nieuweCulturele Revolutie, dat snap je.
Al was dat wel goed geweest voor de publiciteit, natuurlijk. 

Na afloop werden we als popsterren behandeld. Handtekeningenuitdelen en toen men met servetjes aankwam en Theo daar een handtekening opwilde zetten, bleek dat ze wilden dat hij wat zweet voor ze van zijn voorhoofdveegde. 

Ja, het zijn vreemde vogels, die Chinezen.
Na de voorstelling zijn we heerlijk in een Japans restaurantgaan eten.
Wat overigens niet als een waardeoordeel gezien mag worden. 

-Inmiddels zijn we weer even terug in Peking voor een kortnachtje, (de tweede voorstelling in Tianjin ging geweldig) en morgen vertrekkenwe naar huis!!!-

Qua werk vulden we de dag met, in omgekeerde volgorde, hetdoornemen van de voorstelling en met een brunch met mensen van de ambassade enhet theater.

Het doornemen van de voorstelling was nodig omdat we hier opwéér een andere manier gaan spelen (zoals ik een paar logjes geleden albeschreef) en omdat we een kleine personeelswisseling hebben gehad. Casper isterug naar zijn andere werk en Arvid is hierheen gevlogen om, samen met Ellen,hand- en spandiensten te verlenen in de coulissen. 

De brunch, in een echt Chinees restaurant, was gezellig, lekkeren leerzaam.
Want eindelijkkonden we eens afkijken hoe je al die vreemde – en vaak heerlijke – gerechtennou eigenlijk behoort te eten.
Gewoon bestek was er niet, dus moesten we met stokjes in deweer.
Toch wisten we ruim voldoende binnen te krijgen.

Sommigen van ons kunnen niet héél goed tegen de smaak van eendenhersens.

Vrije dag vandaag. (Alweer? Nee, de tweede pas.).
Dus belden we Dick, die we van de week bij De Verboden Stadwaren tegengekomen, en die als gids toeristen naar de Chinese Muur brengt.Eigenlijk heeft Dick een onuitspreekbare Chinese naam, maarspeciaal voor de toeristen heeft hij de mooiste naam gekozen die hij konbedenken. Vandaar.
Hij heeft een busje voor acht personen en voor 500 yen, ofRMB zoals het tegenwoordig heet (=50 euro), wilde hij ons wel naar de muur brengen.
Zo gezegd, zo gedaan.

Na ruim anderhalf uur rijden en een bezoek aan een jade-fabriekje-winkelzagen we eindelijk The Great Wall Of China.
In de verte, dat wel.
En heel erg in de hoogte, dat ook.

Ik kan spannende boeken lezen, ik ben niet bang voor poezenen ik durf bijvoorbeeld best ‘s nachts alleen naar de w.c. te gaan, maar ook ikheb mijn grenzen.
Aan de andere kant van die grenzen liggen kabelbanen,stoeltjesliften en alles wat hoger is dan een opgevouwen zaterdag-Telegraaf.

Dus terwijl de collegae hun leven waagden in destoeltjeslift wandelde ik wat rond en deed twee soduko’s met cappuccino  op een terrasje.
Want dat is een fijne combinatie.
En toen kwamen de eersten, Theo en Ellen, al weer terug, enhebben we gedrieën geluncht.

Iedereen heeft erg van het uitzicht (en volgens zeggen ookvan het trappenlopen) genoten en ik moet nog melden dat ze de terugtocht,bergaf, per sensationele glijbaan deden.
Tien minuten lang van een berg naar beneden roetsen.
Dat schijnt leuk te zijn.

Vanmorgen vroeg opgestaan want we hadden een tekstbesprekingin het theater.Hier gaan we namelijk in het Mandarijn spelen, dus aan de Cantonesediscs hebben we niets. Bovendien heeft men hier een ander plan om ons verhaalbegrijpelijk te maken voor het publiek: wij spelen een stuk voorstelling,stoppen even en dan komt er een vertelster die kort iets vertelt over het voorafgaandeof over het komende of over allebei.Het is dan wel belangrijk dat die momenten goed zijn afgesproken,want anders ga je vreselijk door elkaar praten in verschillende talen.
En het wordt waarschijnlijk toch al een chaos.
Vandaar die bespreking, die overigens de hele ochtendduurde.

De rest van de dag eerst in verschrikkelijke hitte door deVerboden Stad gesjouwd. Mooi hoor allemaal, en indrukwekkend ook, maar na hetzoveelste paleis dat op het vorige leek werd het allemaal tamelijk saai.
De gids die vanaf een apparaatje in mijn oor uitleg gaf deeddat op zo’n slaapverwekkende toon dat ik al snel niet meer luisterde.
Eén keer spitste ik de oren toen ik haar “…against the Dutch…”hoorde zeggen, maar ik kwam er niet achter waar het over ging. En terugspoelenkon niet.
Wel veel gefotografeerd en gefilmd.

Later door de stad gelopen. Vooral de arme wijkjes met desmalle straatjes en vervallen huisjes maakten indruk. Veel meer dan deprotserige rijkdom van de oude keizers. Filmen of fotograferen durfde ik bijnaniet, uit respect voor de bewoners, die overigens erg aardig waren.
Ook in tegenstelling tot de oude keizers, waarschijnlijk.